Deze keer staat Ineke van de Vegte in het zonnetje als vrijwilliger.
Hoe ben je bij Pernix terecht gekomen?
Ik kom uit een echte korfbalfamilie. Mijn vader en moeder korfbalde allebei al vanaf jonge leeftijd. Mijn vader bij Pernix en mijn moeder bij Fiks. Zij hadden afgesproken dat de kinderen om en om naar Pernix en Fiks zouden gaan. Uiteindelijk was dat natuurlijk helemaal niet handig en is mijn moeder ook bij Pernix gekomen en alle 4 hun kinderen ook. Als jongste ben ik er dus al vanaf de kinderwagen. In die tijd ging je pas rond je 7e spelen, heb daar dus lang op moeten wachten. Van verhalen herinner ik me dat ik voor mijn 7e niet zo enthousiast was om de hele dag naar Pernix te gaan, dit is daarna gelukkig geheel omgeslagen.
Welke taken heb je gedaan?
Vele jeugdteams trainen gegeven, jeugdweekenden, nevenaktiviteiten (NAC tegenwoordig), fluiten, bardiensten en nu zorg ik voor het materiaal.
Wat maakt het leuk om je in te zetten?
Pernix is al heel lang belangrijk in ons leven en brengen er veel tijd door. Naast veel “echte” familie hebben we er veel goede vrienden en bekenden die ook voelen als familie. Pernix en korfbal is gewoon zo mooi, je kunt dit eigenlijk niet uitleggen aan niet korfballers. Om hier onderdeel van te zijn is een reden dat het leuk maakt om je in te zetten.
Wat is het leukste dat je hebt meegemaakt?
Ik heb zoveel mooie dingen meegemaakt; van vele leuke jeugdteams naar vele jaren Pernix 1 en uiteindelijk vriendenteams. Kampweken, weekenden, (team)feesten, jubileums, vakanties met Pernixvrienden of een spontane lange zaterdag. Kan nu ook erg genieten om naar de kinderen te kijken en te zien dat de tijden zich herhalen.
Wat wil je kwijt over het vrijwilligerswerk?
Dat het belangrijk is dat we met zoveel mogelijk mensen Pernix draaiende houden. Als ieder wat doet komt het werk minder op dezelfde personen neer. Ik weet dat dit makkelijker gezegd is dan gedaan maar denk dat daar nog wel een slag te slaan is.
Wie mag de volgende keer bevraagd worden?
Inge Homberg.
